Στον αστερισμό των διδύμων

Πέμπτη 2 Ιουνίου 2011

Διακοπές με μια αμοιβάδα.

Γράφει η Εβίτα.

[Μιλάει μια έφηβη]

Νέο μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου:

Αν για λίγα λεπτά γινόμουν διάφανη μπροστά στα μάτια σου και δεν μπορούσα να κρύψω τίποτα απ’ όσα νιώθω, ξέρεις τι θα έβλεπες; Ότι κάθε πρωί που φεύγω από το σπίτι σφίγγω δυνατά τα χέρια μου στις τσέπες μέχρι να κοκκινίσουν, έτσι έχω αποφασίσει να κάνω όταν φοβάμαι. Στο μετρό δεν αντέχω τα βλέμματα των ανθρώπων πάνω μου και στην τάξη όταν κάποιος ψιθυρίζει κάτι στο αυτί του διπλανού του, νομίζω πως μιλάει για μένα. Όλοι είναι πιθανοί εχθροί, κάθε τους κουβέντα μπορεί να με διαλύσει κι εγώ πρέπει να σφίγγω τα χέρια μου στις τσέπες για να αντέξω. Θέλω να ζήσω σαν κανονικός άνθρωπος, μα παντού περισσεύω και πουθενά δεν νιώθω ασφαλής. Ούτε μόνη μου ούτε με τους φίλους ούτε και με σένα. Έψαξα στο ίντερνετ για τον πιο απλό και αυτόνομο οργανισμό και το αποφάσισα: αμοιβάδα θα ήθελα να είμαι. Να μη νιώθω, να μη σκέφτομαι, να μη χρειάζομαι κανέναν. Να διχοτομούμαι όποτε μου κάνει κέφι και με το άλλο μου μισό να μην έχω καμία σχέση, καμία εξάρτηση. Θα ‘ θελες ποτέ να πας διακοπές με μία αμοιβάδα;
Αν μπορούσες να δεις τις εικόνες που περνάνε απ’ το μυαλό μου πριν κοιμηθώ, θα σου άρεσε που μας φαντάζομαι να στήνουμε σκηνή σε μια ερημική παραλία, να κάνουμε μπάνιο και να κοιμόμαστε αγκαλιά. Αυτό που δεν θα σου άρεσε είναι που λίγο πιο κάτω στην καρδιά μου είναι κολλημένο ένα post-it που γράφει: ΦΟΒΑΜΑΙ. Και τότε θα με ρωτούσες τι φοβάμαι κι εγώ δεν θα ήξερα τι να σου απαντήσω.
Όμως ούτε εγώ μπορώ να γίνω διάφανη ούτε εσύ θα λάβεις ποτέ αυτό το μέιλ.
Αποθήκευση στα πρόχειρα, κλείσιμο.

Διαβάστε περισσότερα »

Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

Η Λεωνή στα λογοτεχνικά βραβεία Διαβάζω

http://entertainment.in.gr/html/ent/335/ent.105335.asp

"Πώς βρέθηκα στον αγωνιστικό στίβο ούτε που το κατάλαβα. Η μαμά λέει να πάω στο κομμωτήριο και να βάλω κανένα ρούχο χωρίς τρύπα ή μπάλωμα για την τελετή. Την κοιτάζω και σφίγγομαι να μην της πω αυτό που είδα στο κινητό του μπαμπά. Εκείνη νομίζει ότι έχω τρακ για την τελετή. Η Μυρτώ έχει κρεμαστεί στο τηλέφωνο και το λέει σε όλον τον κόσμο. Ως και τον Roller S τηλεφωνεί. Μάταια την παρακαλώ να κάτσει φρόνιμα και να μη με κάνει ρεζίλι. Θα επιστρατεύσω σχέδιο Β. "Ψαχουλεύω καλλυντικά της, κλέβω δήθεν μάσκαρα -για- special- περιπτώσεις, εκείνη ουρλιάζει και αφήνει το τηλέφωνο."
Ο μπαμπάς διαβάζει μήνυμα. Καλά η μαμά κοιμάται; Θα βάλω ένα ξυπνητήρι να χτυπά στο σαλόνι κάθε μισή ώρα. Από αυτά που βγαίνει ένας κούκος. Τα φέρνει η θεία από την Ελβετία και την Αυστρία. Έχουμε μαζέψει καμιά ντουζίνα. Κάθε χρόνο μας δίνει το ίδιο δώρο με τρελό ενθουσιασμό κι εμείς κάνουμε όλοι "ααα, τέλειο θεία". Λοιπόν θα τα κουρδίσω όλα και θα βάλω τους κούκους να λένε "Ξύπνα!" μπας και το πιάσει το μήνυμα η μαμά.
Τέλος πάντων.
Πάω στην καντίνα για ένα βρώμικο παρέα με τους άλλους ήρωες του στίβου. Τον Ρουστού τον ξέρω καλά. Το ίδιο και τον Μίλτο και την Αγγέλα. Ξηγημένα τυπάκια. Τους άλλους τώρα θα τους γνωρίσω. Ανυπομονώ. "

Τρίτη 3 Μαΐου 2011

Υπάρχει πρόβλημα!

Γράφει η Μαριάννα Αποστόλογλου  (Στ' δημοτικού)

Κολλητή SOS. Σου γράφω επειγόντως. Σήμερα το βράδυ  ήμουν  καλεσμένη σε    παρτυ και - τι αλλο- θα εκανα τα μαλλιά   τοστιερα.    Οι γονεις μου έφυγαν χωρίς να μου   πουν οτι    υπαρχει προβλημα με την πριζα του δωματιου μου και καταλαβενεις, μολις εβαλα την τοστιερα στην πριζα πάνε ολα καταστράφηκαν. Όλο το δωματιο έγινε σταχτη. Σε λιγο θα ερθουν. Τι θα τους πω; Ότι ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ;  Τι θα κάνω;"                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      ΑΠΑΝΤΗΣΗ                                                                                                                                                                                                                   Πώς μου το λες έτσι! Έρχομαι αμέσως. Πες τους την αληθεια, άλλωστε   δεν φταις εσύ. Έπρεπε να στο είχαν πει. Άσε που θα χαρούν που είσαι ζωντανή!                                                                                                                                                                               ΕΡΧΟΜΑΙ ΑΜΕΣΩΣ   ΑΝ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΣΤΗ ΣΑΛΑΜΙΝΑ.

Κυριακή 1 Μαΐου 2011

Κολλητή εκπέμπει SOS

(Γράφει η Μάρθα Κώτσια, Γ’ Θεάτρου, Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Γέρακα)

-Hρέμησε! Ηρέμησε και εξήγησέ μου ξανά από την αρχή.

-Λοιπόν. Πρώτον δεν βρήκα αλεύρι που φουσκώνει μόνο του.

-Πω πω! Τι λες τώρα;

-Δεύτερον: η φόρμα είναι στο ψηλό ντουλάπι και δεν τη φτάνω χωρίς σκάλα. Εεε…και στην ηλικία μου, που να σκαρφαλώνω; Τρίτον…Α, εδώ σε θέλω. Δεν έχω σοκολατένιες τρούφες.

-Πω πω. Πάει το κέικ. Πάι η επίσκεψη. Α, στάσου, μήπως έχεις φάριν απ;

-Φυσικά.

-Είναι κι ο γιος σου εκεί;

-Όχι, μόνο ο εγγονός μου και βλέπει τηλεόραση το χαμένο! Απορώ τι θα κάνει με τις Πανελλήνιες αυτό το παιδί. Τις προάλλες, που έχασα τη μασέλα μου και έσκυβα γρια γυναίκα κάτω από καναπέδες και πάγκους! Και δεν γύρναγε ο ανεπρόκοπος να δει γιατί κυλιέμαι στο πάτωμα. Ο αχαΐρευτος. Τς τς τς!

-Μμμ ναι. Α και κουβερτούρα;

-Πρέπει να ‘χω ναι.

-Λοιπόν, άκου προσεκτικά. Θα βάλεις το φάριν απ αντί για αλεύρι και θα κάνεις κομματάκια την κουβερτούρα για τρούφες. Ε σήκωσε κι από τον καναπέ τον εγγονό σου να κατεβάσει τη φόρμα και να πάει να διαβάσει!

-Αχ βρε Μάρθα. Ποια είσαι!