"Ένα κομμάτι του εαυτού του"

"Η δημιουργία ενός τραγουδιού είναι δύσκολη από μόνη της, ειδικά όταν ασχολείσαι για πρώτη φορά με το αντικείμενο χωρίς να έχεις κάνει ειδικές σπουδές, χωρίς να διαβάζεις πολλά βιβλία, χωρίς να το έχεις απαραίτητα στο αίμα σου. Αυτό κι αν είναι δύσκολο, είναι μια πολύ μεγάλη πρόκληση και μια καλή ευκαιρία να τεστάρεις τις δυνατότητές σου.

Έτσι ήταν ακριβώς το πρώτο μου τραγούδι.Είχα ένα τεράστιο απόθεμα συναισθημάτων που δεν μπορούσα να τα ελέγξω, δεν μπορούσα να τα τιθασέψω. Ένιωθα απογοητευμένος από τη ζωή...Αυτό αποτύπωσα στην πρώτη μου στιχογραφία τραγουδιού. Θα σας πω μερικούς στίχους από αυτό το τραγούδι για να καταλάβετε πώς ακριβώς ένιωθα εκείνη τη στιγμή που το έγραφα. Σας δίνω ένα κομμάτι του εαυτού μου:

Αυτό είναι ένας αποχαιρετισμός,
ένα μειδίαμα για τις αγάπες που χάθηκαν
στη μολυβένια πανσέληνο.
Για τους έρωτες που θάφτηκαν κάτω από τη γη
στη σκια του καλοκαιριού.
Ένας αποχαιρετισμός για τις βαθιές
αγάπες της ζωής.
Είμαι ηττημένος,
είμαι ηττημένος της ζωής,
στις βαθιές αγάπες,
στα μεγάλα πάθη.
Απέτυχα!!!
Είμαι ηττημένος.

Βλέπετε, μόλις είχα χωρίσει από μια μακροχρόνια σχέση με μια κοπέλα. Αυτά ένιωθα, αυτά έγραψα.
Αυτός είμαι. Αυτός είναι ο ψυχολογικός μου κόσμος."

Μαθητής του 2ου Γενικού Λυκείου Χανίων


(Από το εργαστήριο δημιουργικής γραφής με εφήβους που οργανώσαμε στο Μουσείο Σχολικής Ζωής, στα Χανιά. Διευθύντρια του Μουσείου είναι η εκπαιδευτικός Μαρία Δρακάκη).

Κολλητή εκπέμπει SOS

(Γράφει η Μάρθα Κώτσια, Γ’ Θεάτρου, Καλλιτεχνικό Γυμνάσιο Γέρακα)

-Hρέμησε! Ηρέμησε και εξήγησέ μου ξανά από την αρχή.

-Λοιπόν. Πρώτον δεν βρήκα αλεύρι που φουσκώνει μόνο του.

-Πω πω! Τι λες τώρα;

-Δεύτερον: η φόρμα είναι στο ψηλό ντουλάπι και δεν τη φτάνω χωρίς σκάλα. Εεε…και στην ηλικία μου, που να σκαρφαλώνω; Τρίτον…Α, εδώ σε θέλω. Δεν έχω σοκολατένιες τρούφες.

-Πω πω. Πάει το κέικ. Πάι η επίσκεψη. Α, στάσου, μήπως έχεις φάριν απ;

-Φυσικά.

-Είναι κι ο γιος σου εκεί;

-Όχι, μόνο ο εγγονός μου και βλέπει τηλεόραση το χαμένο! Απορώ τι θα κάνει με τις Πανελλήνιες αυτό το παιδί. Τις προάλλες, που έχασα τη μασέλα μου και έσκυβα γρια γυναίκα κάτω από καναπέδες και πάγκους! Και δεν γύρναγε ο ανεπρόκοπος να δει γιατί κυλιέμαι στο πάτωμα. Ο αχαΐρευτος. Τς τς τς!

-Μμμ ναι. Α και κουβερτούρα;

-Πρέπει να ‘χω ναι.

-Λοιπόν, άκου προσεκτικά. Θα βάλεις το φάριν απ αντί για αλεύρι και θα κάνεις κομματάκια την κουβερτούρα για τρούφες. Ε σήκωσε κι από τον καναπέ τον εγγονό σου να κατεβάσει τη φόρμα και να πάει να διαβάσει!

-Αχ βρε Μάρθα. Ποια είσαι!